Główny > Odżywianie

Loratadyna

W przypadku ARVI głównymi objawami są katar i kaszel. Zasadniczo kaszel wiąże się z podrażnieniem receptorów kaszlu znajdujących się z tyłu gardła, spływających ze śluzu. Dzięki dyszom wszystko jest jasne, zostały już szczegółowo opisane tutaj http://vkontakte.ru/topic-245997_23792906
Działanie tak zwanych leków przeciwhistaminowych z ARVI nie jest w żadnym wypadku związane z blokowaniem receptorów histaminowych (jak w alergicznym nieżycie nosa). Efekt jest spowodowany blokadą receptorów cholinergicznych (acetylocholiny).
Tylko leki pierwszej generacji mają działanie antycholinergiczne, które powodują senność (suprastin, difenhydramina, tavegil itp.) A jeśli są przepisywane, to tylko one. Zmniejszają katar i kaszel związany z przepływającym śluzem..
Jednak pomimo dobrego efektu SARS, mają one wiele nieprzyjemnych skutków ubocznych. Najczęstszą z nich jest senność. Difenhydramina może wydłużyć odstęp Q-T na elektrokardiogramie, powodować arytmię.

Preparaty II (np. Klarytyna) i III (erius, zyrtec) pokolenia nie mają tego efektu.
Dlatego umówienie się na lekarza ze słowami „ale pijesz klarnet z przeziębienia. Dobrze wysusza błonę śluzową” nie ma podstaw naukowych..
„Skuteczność” tych leków w ostrych infekcjach wirusowych układu oddechowego opiera się na zdolności organizmu do samodzielnego radzenia sobie z wirusem.

Mechanizmy skuteczności leków przeciwhistaminowych pierwszej generacji w ostrych infekcjach wirusowych układu oddechowego

* Współczynnik wpływu na 2018 r. Według RSCI

Czasopismo znajduje się na Liście recenzowanych publikacji naukowych Wyższej Komisji Atestacyjnej.

Przeczytaj w nowym numerze

Stosowanie leków przeciwhistaminowych na przeziębienia (ostre infekcje wirusowe układu oddechowego - ostre infekcje wirusowe układu oddechowego) opiera się na danych dotyczących ich skuteczności zarówno w warunkach naturalnych, jak i eksperymentalnych. Wiele publikacji wykazało, że leki przeciwhistaminowe 1. generacji mogą zmniejszać wyciek z nosa, obrzęk błony śluzowej nosa i kichanie podczas SARS, a także ogólne nasilenie choroby. Te właściwości stwierdzono w lekach przeciwhistaminowych pierwszej generacji, takich jak bromfeniramina, chlorfeniramina i chloropiramina (Suprastin). Tak więc skuteczność Suprastin w ostrych infekcjach wirusowych układu oddechowego badano w klinice chorób laryngologicznych MMA nazwanych imieniem I.M. Sechenov prof. S.V. Mróz. W badaniu wzięło udział 20 pacjentów z ostrym nieskomplikowanym zapaleniem błony śluzowej nosa w wieku 20–55 lat. Skuteczność terapii oceniano na podstawie nasilenia kichania i nieżytu nosa, a także naciekania i przekrwienia błony śluzowej nosa (według rinoskopii). Suprastyna w monoterapii skróciła czas trwania choroby do 2-3 dni. Zmniejszyło się również nasilenie objawów, pacjenci zrezygnowali ze stosowania kropli zwężających naczynia krwionośne. Wielu pacjentów miało senność. W żadnym przypadku nie wystąpiły powikłania nieżytu nosa..

Pomimo znanej skuteczności leków przeciwhistaminowych generacji I w ostrych zakażeniach wirusowych dróg oddechowych, ich mechanizmy działania pozostały słabo poznane..

Poszczególne objawy SARS są powodowane przez wiele, czasem specyficznych dla różnych objawów, mechanizmów zapalnych. Kichanie zwykle tłumaczyło się uwalnianiem histaminy z nosowych komórek tucznych i bazofili, które występuje, gdy komórki te są aktywowane podczas SARS. Jako dowód podali fakt, że donosowe podawanie histaminy (ale nie innych mediatorów) zdrowym ludziom powoduje kichanie. Wiadomo również, że leczenie lekami przeciwhistaminowymi 1. generacji znacznie zmniejsza kichanie podczas ostrych infekcji wirusowych układu oddechowego zarówno w warunkach normalnych, jak i doświadczalnych. Niemniej jednak, w przeciwieństwie do alergicznego nieżytu nosa, w przypadku SARS poziom histaminy w wydzielinie z nosa nie jest zwiększony, chociaż zwiększa się wrażliwość błony śluzowej nosa na histaminę z SARS.

Zarówno leki przeciwhistaminowe 1., jak i 2. generacji są konkurencyjnymi antagonistami histaminy na poziomie H1–Receptory. Ponadto, w przeciwieństwie do leków drugiej generacji, leki przeciwhistaminowe pierwszej generacji wykazują konkurencyjny antagonizm wobec acetylocholiny na poziomie neuronalnych i nerwowo-mięśniowych receptorów muskarynowych, a także przekraczają barierę krew-mózg. W ograniczonych badaniach wykazano, że leki przeciwhistaminowe II generacji nie są w stanie ograniczyć kichania za pomocą SARS..

Dane te zadały badaczom pytanie o mechanizmy, dzięki którym leki przeciwhistaminowe 1. generacji (Suprastin i in.) Mogą zmniejszać wyciek z nosa, obrzęk błony śluzowej nosa i kichanie podczas ostrych infekcji wirusowych układu oddechowego oraz dlaczego ten efekt nie jest charakterystyczny dla leków drugiej generacji. Badania ARVI in vivo związane z pewnymi trudnościami technicznymi. Dlatego trudno jest rekrutować pacjentów z początkowymi stadiami choroby, kiedy można najdokładniej ocenić skuteczność leczenia. Dlatego konieczne byłoby potwierdzenie wyników badań leków przeciwhistaminowych z ARVI, przeprowadzonych in vivo, z zastosowaniem eksperymentalnej infekcji rinowirusem, co pozwala na dokładną ocenę kichania. Takie badanie zostało przeprowadzone przez P.S. Muether and J.M. Gwaltney, który badał działanie loratadyny, leku przeciwhistaminowego drugiej generacji w eksperymentalnym zakażeniu rinowirusem.

Materiały i metody

W badaniu wzięło udział 66 dorosłych ochotników, u których miana przeciwciał przeciwko rinowirusowi typu 16 nie przekraczały 2 jednostek i nie tolerowały ARVI lub innej choroby z gorączką w ostatnim tygodniu. Ponadto wykluczono pacjentów z poważnymi współistniejącymi chorobami, astmą oskrzelową, alergicznym nieżytem nosa; ostatnio biorąc (zgodnie ze specyfiką ich farmakokinetyki) leki przeciwhistaminowe, przeziębienia i inne leki, które mogą mieć wpływ na wyniki badania.

Zakażenie rinowirusem było spowodowane podwójnym (z przerwą 20 min) donosowym podawaniem znormalizowanej kultury rinowirusa typu 16. Płukanki z jamy nosowej w celu późniejszej identyfikacji wirusa uzyskano 8 dni przed infekcją (aby zapobiec przypadkowej infekcji „dzikim” szczepem rinowirusa), a także każdego ranka przed zażyciem leku. Przeciwciała neutralizujące specyficzne dla typu określono w badaniach krwi 7 dni przed zaszczepieniem i 2-3 tygodnie po nim.

Objawy choroby (kichanie, wydzielina z nosa, przekrwienie błony śluzowej nosa, ból gardła, kaszel, ból głowy, osłabienie, dreszcze) z poprzedniego dnia, pacjentów oceniano w 5-punktowej skali: 0 - brak objawów, 1 - słaby, 2 - umiarkowany, 3 - wyraźny, 4 - bardzo wyraźny. Całkowite nasilenie objawów obliczono jako sumę ocen wszystkich objawów. Ocena ciężkości choroby obejmowała również codzienne pomiary wydzielania z nosa. Każdy pacjent zapisał w dzienniku częstotliwość kichania i kaszlu. Obecność i nasilenie działań niepożądanych oceniano codziennie.

Pacjenci z podwójnie ślepą próbą zostali losowo przydzieleni do grup loratadyny lub placebo. Loratadyna lub placebo były przepisywane od 1 do 13 dnia badania, wirus został zaszczepiony 8 dnia.

Spośród 66 pacjentów włączonych do badania 34 otrzymało loratadynę, a 32 otrzymało placebo. Cztery osoby z grupy loratadyny i jedna z grupy placebo zostały zarażone „dzikim” szczepem rinowirusa na początku badania, więc ich dane nie zostały ocenione. Jedna osoba w grupie placebo przestała ją przyjmować z powodu pojawienia się migreny w dniu 10. W ten sposób oceniono 60 osób.

Po zaszczepieniu wirus wykryto w wydzielinie z nosa w 28 (93%) grupie loratadyny i 24 (80%) w grupie placebo; wzrost przeciwciał specyficznych dla typu zaobserwowano odpowiednio w 40% i 37%. Ogólny wskaźnik infekcji wyniósł 97% i 80% (różnice nie są znaczące).

Średnie miana wirusa nie różniły się między grupami. Według kryterium Jacksona choroba rozwinęła się u 23 (79%) z 29 zakażonych w grupie loratadyny iu 14 (58%) z 24 zakażonych w grupie placebo (różnice nieistotne).

Nasilenie kichania nie różniło się między grupami w ciągu pierwszych 3 dni i było nieco mniejsze w grupie placebo w dniu 4. Nasilenie przekrwienia błony śluzowej nosa, ból gardła, kaszel i ogólne nasilenie objawów również nie różniły się między grupami. Ból głowy i złe samopoczucie były mniejsze w przypadku loratadyny w ostatnich dniach badania. Nieżyt nosa był mniejszy w grupie placebo po 2-3 dniach, ale więcej po 4-5 dniach. Obiektywny pomiar objętości wydzieliny z nosa wykazał tendencję do zwiększania objętości w grupie loratadyny (różnice nie są znaczące).

Działania niepożądane odnotowano w grupie placebo: 2 przypadki wymiotów i 1 przypadek migreny.

Tak więc nie stwierdzono różnic między grupami loratadyny i placebo w częstości zakażeń rinowirusem i rozwoju choroby, a także w nasileniu objawów.

Wyniki wykazały również brak terapeutycznego działania loratadyny w odniesieniu do kichania. Potwierdzają to publikacje, w których wykazano, że leki przeciwhistaminowe drugiej generacji nie są w stanie ograniczyć kichania podczas SARS. Dlaczego leki przeciwhistaminowe pierwszego pokolenia są skuteczne przeciwko kichaniu, a leki drugiego pokolenia nie?

Figa. 1. Mechanizmy odruchu kichania.
N - synapsy nikotynowe, M - synapsy muskarynowe,? - mediatory nie są zainstalowane.

Generacje leków przeciwhistaminowych blokują nie tylko H.1- Receptory, ale także receptory muskarynowe, a także przenikają barierę krew-mózg. Dwie ostatnie właściwości nie są związane z lekami przeciwhistaminowymi II generacji.

Informacje na temat mechanizmów neurologicznych odruchu kichania uzyskuje się głównie z eksperymentów na zwierzętach. Łuk odruchowy obejmuje nerwy obwodowe i rdzeń przedłużony, histaminę H.1–Receptory, receptory muskarynowe i nikotynowe. W przypadku ARVI odruch jest wywoływany przez zakaźne uszkodzenie komórek błony śluzowej. Zaangażowanie komórek tucznych i bazofili w późniejsze uwalnianie histaminy podczas ostrych infekcji wirusowych układu oddechowego nie jest obserwowane, ale wolne zakończenia nerwowe gałęzi trójdzielnej etmoidu są stymulowane przez mediatory zapalne, takie jak bradykinina. Następnie impuls nerwowy przechodzi przez włókna doprowadzające do jądra czuciowego nerwu trójdzielnego i sąsiedniego centrum kichania. Poprzez synapsę impuls dociera do górnego jądra ślinowego nerwu twarzowego, a po przejściu przez kolejną synapsę, przez gałęzie przedanglionowe, wchodzi do zwoju sferoidalno-podniebiennego. Następnie, poprzez włókna pozwojowe, wzbudzenie jest przekazywane przez synapsy muskarynowe do gruczołów śluzowych i naczyń krwionośnych. W rezultacie wydzielanie i wysięk stymulują zakończenia nerwu trójdzielnego, a impuls jest ponownie kierowany do centrum kichania w rdzeniu przedłużonym. Przy wystarczającej sile sygnału pobudzenie jest przekazywane do neuronów oddechowych formacji siatkowej, a od nich przez włókna nerwu błędnego, nerwu przeponowego i międzyżebrowego poprzez synapsy nikotyny do mięśni oddechowych zaangażowanych w kichanie.

Histamina może potencjalnie być zaangażowana w proces kichania w kilku odcinkach łuku odruchowego, co może być zatem miejscem zastosowania leków przeciwhistaminowych. Pierwszym z nich jest błona śluzowa nosa, gdzie H.1- Receptory są obecne na wolnych zakończeniach nerwowych nerwu trójdzielnego. Przeciw faktowi, że działanie leków przeciwhistaminowych z ARVI jest realizowane na poziomie błony śluzowej, normalnych poziomów histaminy w wydzielinie z nosa z ARVI, a także braku działania leków przeciwhistaminowych drugiej generacji, które docierają do błony śluzowej i blokują N1–Receptory. Ponieważ jednak wrażliwość błony śluzowej nosa na histaminę wzrasta podczas ostrych zakażeń wirusowych układu oddechowego, niemożliwe jest całkowite wykluczenie tego punktu zastosowania leków przeciwhistaminowych w ostrych zakażeniach wirusowych układu oddechowego..

Kolejnym punktem zastosowania leków przeciwhistaminowych 1. generacji jest rdzeń przedłużony, w którym następuje seria synaptycznych przełączeń odruchu kichania. W tych strefach H1- i receptory muskarynowe. Te receptory nikotynowe mogą być celami dla leków przeciwhistaminowych I generacji, które przekraczają barierę krew-mózg. Należy pamiętać, że nie zidentyfikowano jeszcze mediatorów synaps rdzenia przedłużonego zaangażowanych w odruch kichania. Nieskuteczność leków przeciwhistaminowych drugiej generacji w ostrych zakażeniach wirusowych układu oddechowego potwierdza możliwą ważną rolę tych ośrodków nerwowych.

W pobudzeniu parasympatycznym wydzielania gruczołów i rozszerzenia naczyń krwionośnych pośredniczą wyłącznie receptory muskarynowe. Na tym poziomie prawdopodobne jest zastosowanie działania antycholinergicznego związanego z lekami przeciwhistaminowymi I generacji. Rzeczywiście, zmniejszają wydzielanie z nosa w ostrych infekcjach wirusowych układu oddechowego. Drugi impuls doprowadzający do rdzenia przedłużonego jest również spowodowany stymulacją zakończeń nerwu trójdzielnego. Wysięk z naczyń powoduje uruchomienie układu kinin. Powstałe kininy stymulują zakończenia nerwowe, zarówno same, jak i prowadzą do uwalniania histaminy z komórek tucznych, co jest nowym celem dla leków przeciwhistaminowych. Kiedy podniecenie osiąga rdzeń przedłużony, może być stłumione przez leki przeciwhistaminowe 1. generacji (jak opisano powyżej). Ponadto przekazywanie impulsów zależy od receptorów nikotynowych i nie jest wrażliwe na leki przeciwhistaminowe.

Można stwierdzić, że efekt terapeutyczny leków przeciwhistaminowych generacji I podczas kichania może być w dużej mierze spowodowany blokadą H1- i receptory muskarynowe w rdzeniu przedłużonym. N.1- Receptory występują w dużej liczbie w podwzgórzu, gdzie histamina, jako neuroprzekaźnik, bierze udział w utrzymywaniu czuwania i w wielu innych funkcjach. Z tym faktem może być związana senność spowodowana przez leki przeciwhistaminowe 1. generacji..

Leki przeciwhistaminowe 1. generacji, takie jak skopolamina (lek przeciwcholinergiczny, który przenika przez barierę krew-mózg), mogą zmniejszać nudności w chorobie lokomocyjnej (chorobie lokomocyjnej). To ponownie sugeruje ważną rolę receptorów muskarynowych w ośrodkowym układzie nerwowym..

Leczenie ostrych infekcji wirusowych dróg oddechowych za pomocą leków przeciwhistaminowych pierwszej generacji (Suprastin i inne), w przeciwieństwie do leków drugiej generacji, znacznie zmniejsza objawy, takie jak nieżyt nosa, obrzęk błony śluzowej nosa i kichanie. Chociaż informacje o subtelnych mechanizmach neuroprzekaźnika tego zjawiska są wciąż niewystarczające, możemy założyć, że wynika to z działania leków przeciwhistaminowych pierwszej generacji w odniesieniu do H1- receptory histaminowe i muskarynowe, a także ich zdolność do penetracji bariery krew-mózg.

Ile dni można przyjmować loratadynę

Specjalne instrukcje

Wydajność stosowania loratadyny jest zmniejszona:

  • napoje alkoholowe;
  • trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (Elavil, Azafen, Palmelor);
  • barbiturany (amobarbital, tiopental, nembutal);
  • leki takie jak ryfampicyna, mccox, butadion, difenina i zixorin.

Następujące leki zwiększają i zwiększają czas trwania loratadyny poprzez zwiększenie stężenia jej aktywnego składnika we krwi:

Należy zachować ostrożność podczas leczenia loratadyną u osób starszych, a także u pacjentów cierpiących na:

  • ciężka niewydolność wątroby;
  • niewydolność serca o dowolnym nasileniu;
  • umiarkowana do ciężkiej niewydolność nerek.

Ważne jest również zachowanie ostrożności podczas prowadzenia pojazdu, a także wykonywania potencjalnie niebezpiecznych rodzajów pracy, ponieważ loratadyna może powodować senność.

Analogi

Analogi tego leku z tą samą substancją czynną, co: Lotharen, Alerpriv, Erolin, Clallergin, Loratadin-Teva, Clargotil, Clarisens, Claritin, Loratadin-Verte, LauraHexal, Clarifer, Clarotadin, Lomilan, Loratadin-Hemofarm.

Zgodnie z podobnym mechanizmem działania i przypisywania do tej samej grupy farmakologicznej, analogi leku obejmują: Allerfex, Semprex, Histafen, Ciel, Gifast, Telfast, Diazolin, Fexadin, Diacin, Fexofast, Dimebon, Elisei Fenkarol, Dimedrohin, Erius Rinaf, Din, Feksofenadyna, Kestin, Desloratadyna, Ketotifen, Desal, Lordestine, Ezlor, Peritol, Aviamarin, Rapido, Nalorius.

Instrukcje dotyczące stosowania i dawkowania, jak prawidłowo przyjmować lek dla dorosłych

Instrukcje dotyczące leku wyjaśniają, jak stosować loradatynę w leczeniu alergicznego nieżytu nosa. Jednak leki należy podawać zgodnie z zaleceniami medycznymi. Dawkę leku oblicza się na podstawie wieku pacjenta. Zasady stosowania tabletek musujących i konwencjonalnych są takie same, ponieważ oba produkty zawierają tę samą ilość substancji czynnej.

Formularz zwolnieniaDawkowanie
SyropDzieciom powyżej drugiego roku życia, których waga przekracza 30 kg, zaleca się przyjmowanie 2 łyżeczki syropu. Raz dziennie. W przypadku pacjentów o mniejszej masie dawkę zmniejsza się 2 razy. Dziecko nie powinno otrzymywać więcej niż 10 mg substancji czynnej dziennie.
TabletkiPacjentom powyżej 12. roku życia przepisuje się 1 tabletkę dziennie. Jeśli waga dziecka nie przekracza 30 kg, dawkę zmniejsza się 2 razy (do 5 mg).

Czas trwania leczenia loratadyną zależy od intensywności manifestacji reakcji alergicznej. Odzyskiwanie pacjenta zajmuje średnio 1-28 dni.

Podczas leczenia alergii nie zaleca się prowadzenia pojazdów ani wykonywania innych czynności wymagających zwiększonej koncentracji uwagi. Długotrwałe stosowanie leku przeciwhistaminowego może powodować działanie zależne od dawki..

Jeśli planowane są testy alergiczne, należy przerwać stosowanie loratadyny na tydzień przed tą procedurą..

Jak pozbyć się alergicznego nieżytu nosa w domu, przeczytaj tutaj.

Wskazania i przeciwwskazania

Wskazania leku obejmują:

  • Sezonowy nieżyt nosa;
  • Przez cały rok nieżyt nosa;
  • Obrzęk Quinckego;
  • Alergiczna swędząca wysypka;
  • Pokrzywka;
  • Katar sienny;
  • Zapalenie spojówek;
  • Swędzenie po ukąszeniach owadów.

Lek zaczyna działać 30 minut po podaniu. Maksymalna ekspozycja zaczyna się po 8-12 godzinach i trwa do 24 godzin. Ze względu na takie długotrwałe narażenie zaleca się przyjmowanie loratadyny 1 raz dziennie

Loratadyna jest zabroniona dla kobiet w ciąży i karmiących, niemowląt poniżej 3 lat (tabletki), dzieci poniżej 2 lat (syrop), a także ze zwiększoną wrażliwością na składniki leków przeciwalergicznych

Lekarze ostrożnie przepisują leczenie loratadyną osobom, u których w przeszłości występowała taka patologia, jak niewydolność nerek

Instrukcja użycia

Loratadyna od alergii ma złożony wpływ na organizm, dlatego pozwala zatrzymać reakcje ogólnoustrojowe i miejscowe. Efekt przeciwhistaminowy osiąga się poprzez zmniejszenie stężenia mediatorów natychmiastowych reakcji alergicznych.

Syrop i tabletki na alergie Loratadine należy pić przed posiłkami, w przeciwnym razie zmniejsza się szybkość wchłaniania substancji czynnej. Podczas kursu terapeutycznego należy zrezygnować z używania napojów alkoholowych, które zmniejszają skuteczność leku i mogą wywoływać rozwój działań niepożądanych.

Loratadyna może być przyjmowana zarówno raz, jak i przez długi okres czasu.

Przed rozpoczęciem kursu skonsultuj się z lekarzem..

Instrukcje dotyczące stosowania loratadyny dla dorosłych

W przypadku dorosłych pacjentów lek jest przepisywany w dawce 10 mg w ciągu dnia, co odpowiada jednej tabletce. Optymalny czas trwania leczenia wynosi 10-14 dni.

Instrukcje użytkowania tabletek loratadyny dla dzieci

Tabletki są przepisywane dzieciom w wieku powyżej 4 lat. Dawkowanie u pacjentów w wieku poniżej 12 lat wynosi 5 mg na dobę, co odpowiada połowie tabletki.

W dzieciństwie maksymalny dopuszczalny czas trwania kursu terapeutycznego z lekiem przeciwhistaminowym wynosi 10 dni.

Stosowanie loratadyny w syropie

Syrop Loratadin dla dorosłych i dzieci powyżej 12 lat jest przepisywany w objętości 10 mg, co odpowiada 10 ml zawiesiny lub 2 łyżeczkom.

Loratadyna dla dzieci w postaci syropu jest przepisywana w wieku od 2 do 12 lat w dawce 5 mg dziennie, co odpowiada 5 ml zawiesiny lub jednej miarki.

Loratadyna w syropie jest przepisywana w ciągu 10 do 14 dni.

Stosuj podczas ciąży i laktacji

Tabletki i syrop loratadyny są przeciwwskazane podczas naturalnego karmienia, ponieważ substancja czynna wchłania się do krążenia ogólnego i przenika do mleka matki, co może wywoływać działania niepożądane u dziecka. Jeśli to konieczne, leczenie lekiem, laktacja ustaje.

Loratadyna jest dopuszczona do stosowania w okresie ciąży, ponieważ podczas badań klinicznych na zwierzętach substancja czynna nie miała negatywnego wpływu na zarodek. W tym okresie dawkę leku wybiera indywidualnie lekarz prowadzący. Przy wyborze leku zamierzona korzyść powinna być wyższa niż potencjalne ryzyko dla płodu. Przy regularnym nadmiernym dawkowaniu lek może wywoływać działania toksyczne na płód.

Aplikacja na patologie nerek i wątroby

Ze szczególną ostrożnością Loratadyna jest przepisywana dorosłym i dzieciom w wieku powyżej 12 lat z zaburzeniami czynności wątroby i nerek. Maksymalna dopuszczalna dawka substancji czynnej w niewydolności nerek nie powinna przekraczać 10 mg co drugi dzień lub 5 mg na dobę

Loratadin na pokrzywka

Pokrzywka jest jedną z najczęstszych reakcji alergicznych na alergeny. Częstość pokrzywki jest prawie taka sama u dorosłych i dzieci. Dzieci trudniej tolerują pokrzywkę, ponieważ ich skóra jest bardziej wrażliwa na wszelkiego rodzaju wysypkę. Pokrzywka pojawia się jako zaczerwienienie skóry, pęcherze i swędzenie. Pęcherze wypełnione przezroczystym płynem.

Przy stałym kontakcie z odzieżą lub dotykaniu rękami podczas czesania - pękają, co jest bezpośrednim sposobem na dostanie się do otwartych ran infekcji. Konieczne jest terminowe rozpoczęcie leczenia lekami przeciwalergicznymi, aby nie tylko zmniejszyć objawy, ale także wykluczyć rozwój procesu zapalnego.

Loratadyna w tabletkach to dobry lek w walce z pokrzywką - bezpieczny lek dla dorosłych i dzieci, który pozwala zmniejszyć objawy pokrzywki, poprawić stan pacjenta i przyczynić się do jego szybkiego powrotu do zdrowia w minimalnym czasie..

Cena, analogi, gdzie kupić

Lek można kupić w dowolnej aptece. Cena loratadyny zależy od producenta. Koszt jednego blistra z 10 tabletkami wynosi od 12 do 75 rubli. Cena syropu waha się od 150 do 200 rubli.

Przy zakupie leku nie jest wymagana recepta.

W przypadku braku oryginalnego leku analogi loratadyny można kupić:

  1. Klarytyna jest lekiem przeciwhistaminowym z loratadyną. Dostępny w postaci tabletek i syropu. Jest przepisywany w leczeniu dermatologicznych patologii alergii i łagodzenia reakcji alergicznych. Koszt leku zaczyna się od 220 rubli. na 10 tabletek.
  2. Desloratadyna jest lekiem przeciwalergicznym z tą samą substancją czynną w kompozycji. Jest przepisywany w leczeniu pokrzywki i alergicznego nieżytu nosa. Średnia cena leku wynosi 100 rubli. na 10 tabletek.
  3. Cetyryzyna jest ogólnoustrojowym lekiem przeciwhistaminowym, który blokuje receptory histaminowe H-1. Jest przepisywany w leczeniu objawów alergicznych różnych lokalizacji, patologii dermatologicznych i atopowej astmy oskrzelowej. Koszt leku osiąga 100 rubli. na 10 tabletek.
  4. Cetrin jest środkiem przeciwalergicznym z cetyryzyną w kompozycji. Jest stosowany w celu wyeliminowania objawów swędzących dermatoz, alergicznego nieżytu nosa i zapalenia spojówek, obrzęku Quinckego. Cena Cetrin - 140 rubli. na 20 tabletek.
  5. Erius jest lekiem przeciw alergiom z desloratadyną w kompozycji. Jest przepisywany w leczeniu alergicznego nieżytu nosa i łagodzenia obrazu klinicznego pokrzywki.

Koszt takiego leku osiąga 550 rubli. na 10 tabletek.

Czym jest lepsza loratadyna lub jej analogi? Nie ma jednoznacznej odpowiedzi, ponieważ wszystkie wymienione leki należą do tej samej grupy leków. Leki są wybierane przez lekarza na podstawie wskazań, przeciwwskazań i możliwych ograniczeń.

Formularz wydania i opakowanie

  • Tabletki: prawie białe lub białe, okrągłe płaskie cylindryczne kształty, ze skosem i linią podziału (10 szt. W blistrach, w tekturowym pudełku 1, 2 lub 3 opakowania; 10 szt. W blistrach lub paskach, w tekturowym pudełku 1 blister lub 1 pasek; 10 szt. w puszkach polimerowych, w tekturowym pakiecie 1 puszka; 30 szt. w opakowaniu blistrowym, w tekturowym pakiecie 1 opakowanie);
  • Syrop (50 lub 100 ml w ciemnych szklanych butelkach, w kartonowym opakowaniu 1 butelka w komplecie z dozownikiem lub łyżką).

Jakiej generacji loratadyna?

Loratadyna odnosi się do leków przeciwalergicznych (generacji II) i jest uważana za jedną z najpopularniejszych. W porównaniu z innymi lekami z tej grupy, wygrywa niskim kosztem i większą aktywnością przeciwhistaminową, co zapewnia wysoki poziom siły wiązania z obwodowymi receptorami typu H1.

Opinie wykwalifikowanych alergologów potwierdzają fakt, że lek nie działa uspokajająco, nie zwiększa działania etanolu, nie ma działania kardiotoksycznego, praktycznie nie wchodzi w interakcje z innymi lekami i nie uzależnia.

Instrukcja użycia

Oficjalne instrukcje, strona 1 (skan, 227 KB, JPG)
Oficjalne instrukcje, strona 2 (skan, 202 KB, JPG)

Loratadyna - lek przeciwhistaminowy drugiej generacji (przeciwalergiczny).

Substancja czynna tego leku blokuje receptory histaminowe wrażliwe na alergeny w ludzkim ciele, zmniejszając w ten sposób nasilenie objawów alergicznych.

W porównaniu z innymi lekami o podobnym działaniu loratadyna:

  • niedrogi;
  • nie uzależnia;
  • nie ma tabletek nasennych;
  • długo działające.

Wskazania

  • reakcje alergiczne, którym towarzyszy nieżyt nosa, zapalenie spojówek i wysypki skórne;
  • swędzenie i zaczerwienienie skóry po ukąszeniu owada;
  • Obrzęk Quinckego;
  • Katar sienny;
  • alergiczne zapalenie skóry;
  • atopowe zapalenie skóry;
  • przewlekły wyprysk
  • astma oskrzelowa;
  • reakcje pseudoalergiczne, takie jak przeziębienie.

Dawkowanie i sposób podawania

Loratadyna musi być przyjmowana co najmniej godzinę przed posiłkiem. Charakter patologii wpływa bezpośrednio na czas trwania leczenia - przebieg leczenia loratadyną może trwać od kilku dni do kilku tygodni.

Maksymalny czas trwania kursu wynosi 1 miesiąc, ale długotrwałe podawanie loratadyny musi być uzgodnione z lekarzem prowadzącym.

Kategoria pacjentaDawka pojedynczaWielokrotność przyjęć dziennie
Dzieci od 2 do 12 lat (o masie mniejszej niż 30 kg)syrop: 1 łyżeczka1 raz
tabletki: pół tabletki1 raz
Dzieci po 12 latach i doroślisyrop: 2 łyżeczki1 raz
tabletki: 1 tabletka1 raz
Dorośli pacjenci z niewydolnością wątrobysyrop: nie więcej niż 1 łyżeczka1 raz
tabletki: pół tabletki1 raz

Przeciwwskazania

  • indywidualna nietolerancja leku i jego składników (na przykład niedobór laktazy lub zespół upośledzonego wchłaniania glukozy);
  • ciąża;
  • karmienie piersią;
  • wiek dziecka do 2 lat.

Skutki uboczne

U dorosłych pacjentów: zawroty głowy i ból głowy, senność, zwiększone zmęczenie, zmniejszone stężenie, tachykardia, suchość w ustach, nudności, ból brzucha, wysypka skórna, skurcz oskrzeli, duszność, łysienie ogniskowe, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czynności wątroby.

U dzieci: ból głowy, senność i senność lub zwiększona drażliwość nerwowa.

Skład i farmakokinetyka

  • Loratadyna - 10 mg w jednej tabletce
  • Substancje pomocnicze: celuloza mikrokrystaliczna, skrobia ziemniaczana, laktoza, kwas stearynowy

Lek jest szybko wchłaniany w przewodzie pokarmowym, wchodząc do krwi w ciągu kwadransa po spożyciu. Efekt leczniczy występuje po 1-2 godzinach, a następnie stopniowo nasila się, osiągając maksymalne wartości po 8-12 godzinach i utrzymuje się przez jeden dzień po przyjęciu loratadyny.

Jest przetwarzany w wątrobie z utworzeniem substancji czynnej desloratadyny. Okres półtrwania wynosi średnio około 20-28 godzin, ale przy zatruciu alkoholem czas ten podwaja się.

Jest wydalany z kałem i moczem. Nie kumuluje się i nie uzależnia. Nie przenika przez barierę krew-mózg i dlatego nie wpływa bezpośrednio na ludzki układ nerwowy, ale przenika do mleka matki.

Interakcje pomiędzy lekami

Loratadyny nie można łączyć z użyciem jakichkolwiek napojów alkoholowych, ponieważ alkohol zmniejsza skuteczność leczniczą leku i zwiększa jego negatywny wpływ na wątrobę. Picie alkoholu jest możliwe 36 godzin po ostatniej dawce loratadyny.

Nie jest pożądane łączenie przyjmowania Loratadyny z przyjmowaniem niektórych antybiotyków (erytromycyny, ryfampicyny), ponieważ doprowadzi to do osłabienia działania terapeutycznego zarówno samej Loratadyny, jak i antybiotyków.

Inny

Jest wydawany bez recepty. Okres ważności 3 lata od daty produkcji. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nieprzekraczającej 25 ° C.

Co można wymienić

Loratadyna ma wiele leków, które są analogami substancji czynnej i mają podobny efekt leczniczy.

Tabela: analogi loratadyny

TytułFormularze wydaniaSubstancja aktywnaWskazaniaPrzeciwwskazaniaW jakim wieku mogę korzystaćKoszt leku w aptekach w Rosji
CetrinTabletki.Cetyryzyna.
  • pokrzywka;
  • choroby skóry z towarzyszącym swędzeniem;
  • Alergiczne zapalenie spojówek;
  • alergiczny nieżyt nosa;
  • Katar sienny.
  • ciąża;
  • wiek do 6 lat;
  • nadwrażliwość na kompozycję;
  • schyłkowa niewydolność nerek.
6+Pakowane:
  • 20 tabletek - od 140 rubli.
  • 30 tabletek - od 226 rub.
Erius
  • syrop;
  • tabletki.
Desloratadyna.
  • pokrzywka;
  • alergiczny nieżyt nosa i zapalenie spojówek;
  • Katar sienny;
  • swędzące dermatozy.
  • Ciąża i laktacja;
  • wiek do 6 miesięcy (na syrop);
  • wiek do 6 lat (dla tabletów);
  • nadwrażliwość na skład produktu;
  • nietolerancja fruktozy, złe wchłanianie glukozy-galaktozy lub niedobór sacharozy-izomaltazy (tylko syrop).
Od 6 miesięcy.Pakowane:

  • 7 tabletek - od 418 rubli.
  • 10 tabletek - od 525 rub.
  • 60 ml syropu - od 450 rubli.
  • 120 ml syropu - od 750 rubli.
Lomilan
  • tabletki;
  • zawieszenie.
Loratadyna.Ponieważ loratadyna i wszystkie te leki są oparte na tej samej substancji czynnej, wskazania i przeciwwskazania są identyczne. Są one wymienione w odpowiedniej sekcji artykułu..2+ (dla syropu) i 3+ (dla tabletek)Pakowane:

  • 7 tabletek - od 11 rub.
  • 10 tabletek - od 130 rub.
  • 120 ml zawiesiny - od 98 rub.
LORAHEXALTabletki.W opakowaniu 10 tabletek - od 46 rubli.Clarisens
  • tabletki;
  • syrop.
Pakowane:

  • 10 tabletek - od 81 rub.
  • 30 tabletek - od 133 rub.
  • 100 ml syropu - od 98 rub.
Klarytyna
  • tabletki;
  • syrop.
Pakowane:

  • 7 tabletek - od 155 rubli.
  • 10 tabletek - od 218 rubli.
  • 30 tabletek - od 592 rub.
  • 60 ml syropu - od 265 rubli.
ClaridolTabletki.W opakowaniu 7 tabletek - od 199 rubli.

Farmakodynamika i farmakokinetyka

Loratadyna jest lekiem ogólnoustrojowym o działaniu przeciwalergicznym, przeciwzapalnym i przeciwświądowym. Jest blokerem receptorów histaminowych H1, hamuje uwalnianie histaminy i czynnego środka kurczliwego C4 leukotrienu z komórek tucznych. Wiążąc się z receptorami, lek ten zapobiega działaniu histaminy, co powoduje zmniejszenie ścian naczyń krwionośnych i mięśni gładkich, pomaga zmniejszyć przepuszczalność naczyń włosowatych, znacznie zmniejsza objawy rumienia, swędzenia skóry, hamuje wysięk, łagodzi skurcz mięśni, zapobiega rozwojowi obrzęku tkanek i ułatwia reakcje alergiczne.

Działanie terapeutyczne (przeciwalergiczne) leku rozwija się w ciągu pierwszych 30 minut po podaniu doustnym. Po 8-12 godzinach osiąga maksimum i trwa przez cały dzień. Loratadyna nie wpływa niekorzystnie na ośrodkowy układ nerwowy, nie wywołuje działania uspokajającego i antycholinergicznego..

Farmakokinetyka

Loratadyna jest szybko i zasadniczo wchłaniana w przewodzie pokarmowym. Maksymalne stężenie w osoczu krwi osiąga się w ciągu 1–1,5 godziny. Dla aktywnego metabolitu tej substancji, desloratadyny, wskaźnik ten wynosi 1,5–3,7 godziny..

  • Przyjmowanie leku z jedzeniem wydłuża czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia samej substancji czynnej i desloratadyny o około 1 godzinę, ale nie wpływa to na skuteczność leku. Wartość maksymalnego stężenia loratadyny i desloratadyny jest niezależna od posiłków.
  • U pacjentów cierpiących na przewlekłe choroby nerek maksymalne stężenie i AUC (pole pod krzywą stężenie-czas) loratadyny i jej metabolitu, który wykazuje aktywność farmakologiczną, zwiększają się w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością nerek. Jednocześnie okres półtrwania loratadyny i desloratadyny u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek jest praktycznie niezmieniony.
  • U pacjentów z alkoholowym uszkodzeniem wątroby wartość AUC i maksymalne stężenie loratadyny i desloratadyny są 2 razy wyższe niż u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby.
  • Loratadyna w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza (około 97–99%). Jego metabolit desloratadyna wykazuje umiarkowany stopień wiązania z białkami osocza (około 73–76%).
  • Proces metaboliczny, podczas którego loratadyna jest przekształcana w desloratadynę, odbywa się przy udziale układu cytochromu P4503A4 oraz, w mniejszym stopniu, układu cytochromu P4502D6.
  • Lek jest wydalany z moczem (około 40% dawki doustnej) i kałem (około 42% dawki doustnej) przez ponad 10 dni, głównie w postaci sprzężonych metabolitów. Około 27% przyjętej dawki jest wydalane przez nerki w ciągu 24 godzin po przyjęciu loratadyny. Mniej niż 1% aktywnego składnika leku w niezmienionej postaci jest wydalane z moczem przez 24 godziny po podaniu.
  • Biodostępność loratadyny i desloratadyny jest wprost proporcjonalna do dawki leku.
  • Badania, w których uczestniczyli zdrowi ochotnicy dorośli i starsi wykazali, że profile farmakokinetyczne loratadyny i jej metabolitu pozostają w obu przypadkach prawie identyczne.
  • Okres półtrwania loratadyny wynosi od 3 do 20 godzin (średnio ten parametr wynosi 8,4 godziny), a desloratadyny - od 8,8 do 92 godzin (średnia wartość parametru wynosi 28 godzin). U pacjentów w podeszłym wieku wskaźnik ten wynosi odpowiednio 6,7–37 godzin (średnio 18,2 godziny) i 11–39 godzin (średnio 17,5 godzin). W przypadku uszkodzenia wątroby związanego z nadużywaniem alkoholu okres półtrwania w fazie eliminacji zwiększa się (dokładna wartość zależy od ciężkości choroby) i pozostaje niezmieniona w przypadku przewlekłej niewydolności nerek.
  • U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek sesje hemodializy nie wpływają znacząco na parametry farmakokinetyczne loratadyny i desloratadyny.

Analogi loratadyny

Dopasowania do kodu ATX poziomu 4:

Co jest lepsze - Loratadyna lub Klarytyna?

Główny składnik Claritin

to loratadyna (ponadto substancja jest zawarta w tabletkach i syropie w takim samym stężeniu jak w loratadynie).

Jako farmaceutycznie równoważne leki różnią się znacznie ceną. Klarytyna produkowana przez Schering-Plough jest znacznie droższa niż jej rosyjski odpowiednik.

Loratadyna i Desloratadyna, różnice

Desloratadyna

jest głównym metabolitem loratadyny, jednak należy do 3. generacji leków przeciwhistaminowych

.

Podstawowa różnica między nimi a ich poprzednikami polega na tym, że nie są w stanie wpływać na odstęp QT.

Leki drugiej generacji mogą blokować kanały potasowe mięśnia sercowego, co jest związane z rozwojem arytmii

i wydłużenie odstępu QT. Prawdopodobieństwo tego działania niepożądanego wzrasta:

  • z kombinacją loratadyny z makrolidami

    , środki przeciwgrzybicze

    , leki przeciwdepresyjne

    ;
  • podczas stosowania leku z sokiem grejpfrutowym;
  • u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby

    .

Badania porównawcze loratadyny i desloratadyny

(w porównywalnych dawkach) nie wykazał różnic między ich wskaźnikami toksyczności (zarówno ilościowymi, jak i jakościowymi).

Co jest lepsze: cetyryzyna lub loratadyna?

Jest lekiem przeciwhistaminowym

drugiej generacji, wysoce selektywny antagonista obwodowych receptorów histaminy typu H1. Właściwości wspólne dla wszystkich leków drugiej generacji to:

  • szybki początek efektu;
  • minimalne nasilenie działania antycholinergicznego

    i uspokajające

    gdy jest stosowany w dawkach terapeutycznych;
  • czas trwania działania;
  • brak tachyfilaksji

    na tle długotrwałego użytkowania.

Lek charakteryzuje się zdolnością do wnikania w głąb skóry, dzięki czemu skutecznie eliminuje objawy skórne alergii

.

W trakcie badań po wprowadzeniu do obrotu na tle stosowania substancji cetyryzyna

odnotowano rzadkie, ale potencjalnie poważne działania niepożądane: niedokrwistość hemolityczna

, anafilaksja

, agresywna reakcja, suorogi, cholestaza

, omamy, kłębuszkowe zapalenie nerek

, skłonności samobójcze i samobójstwa, zapalenie wątroby

, ciężkie niedociśnienie

, dyskinezy ustno-twarzowe

, narodziny martwego płodu, małopłytkowość

.

Tsetrina lub loratadyna - co jest lepsze?

Jest droższym analogiem cetyryzyny

. Jego podstawą jest ta sama substancja czynna - cetyryzyna

. Lek jest preferowany w łagodzeniu objawów alergii skórnych.

.

Skład i forma wydania

Lek ma zdolność blokowania receptorów histaminowych H1. Receptory te są odpowiedzialne za objawy alergii. Znajdują się w mięśniach gładkich, w centralnym układzie nerwowym i naczyniach. Loratadyna wystarczająco skutecznie pomaga radzić sobie z alergiczną wysypką na skórze ciała, a także silnym świądem.

efekt farmakologicznyprzeciwalergiczne, przeciwhistaminowe, przeciwświądowe, przeciwlękowe.
Substancja aktywnaLoratadyna (Loratadyna). W jednej tabletce zawiera 0,01 g.
  • Objawy swędzenia, powstawania wysięku i innych reakcji alergicznych są zmniejszone.
  • Wyraźny efekt przeciwskurczowy obserwuje się w odniesieniu do włókien mięśni gładkich..
  • Rozwój obrzęku jest niedozwolony, zmniejsza się możliwość przenikania chemikaliów przez jednowarstwową tkankę naczyń włosowatych.

Przeciwalergiczne, przeciwświądowe i przeciw wysiękowe działanie loratadyny występuje w ciągu 30-60 minut po zastosowaniu, a maksymalne działanie leku obserwuje się po 4-12 godzinach i utrzymuje się przez 24-48 godzin.

Formularz zwolnienia
SyropSyrop ma specyficzny zapach i smak moreli lub wiśni. Z wyglądu syrop jest przezroczysty, bezbarwny lub jasnożółty. Składniki: proszek kwasu cytrynowego, aromat wiśniowy (morelowy), 1,2-propanodiol, cukier rafinowany, glicerol, benzoesan sodu, woda oczyszczona.
TabletkiTabletki loratadyny: prawie białe lub białe, okrągłe, płaskie cylindryczne, z fazą i linią podziału (po 10 w blistrach, w kartonowym pudełku zawierającym 1, 2 lub 3 opakowania).
Tabletki musująceTabletki musujące, białe lub żółtawe, okrągłe, każda zawierająca 10 mg loratadyny.

W zależności od formy uwalniania do substancji czynnej dodaje się różne składniki pomocnicze, nie wpływają one na efekt terapeutyczny.

Przeciwwskazania

Loratadyna będzie całkowicie przeciwwskazana dla następujących kategorii pacjentów:
dzieci w wieku poniżej jednego roku;

  • dorośli cierpiący na nadwrażliwość na substancję czynną;
  • kobiety w ciąży, niezależnie od trymestru;
  • kobiety podczas karmienia piersią;

Wszelkie wątpliwości dotyczące bezpieczeństwa Loratadyny powinny być powodem do wizyty w centrum medycznym. Lekarz na pewno będzie mógł wybrać najlepszy lek do leczenia alergii, w zależności od ogólnego stanu pacjenta, objawów, wieku i innych cech ciała.

Jeśli u pacjenta zdiagnozowano chorobę wątroby / nerek, leczenie tabletkami Loratadine powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem lekarza. Powyższe patologie prawdopodobnie będą wymagać dostosowania dawki - w pierwszej dawce dawka początkowa nie powinna przekraczać 5 mg leku raz na dobę. Możesz wybrać ten schemat leczenia: 10 mg loratadyny przyjmuje się co drugi dzień.

Przedawkować

W przypadku znacznego przekroczenia zalecanej dawki możliwe jest wystąpienie niepożądanych skutków ubocznych w postaci senności, kołatania serca, drżenia kończyn i części twarzy. Jak tylko pojawią się niepożądane objawy, należy natychmiast skontaktować się z placówką medyczną, w której zostaną przeprowadzone procedury detoksykacji organizmu i usunięcia leku. Będzie to wymagało płukania żołądka, a także przyjmowania enterosorbentów przez kilka dni.

Skutki uboczne i przeciwwskazania

W instrukcjach stosowanych przez producenta w każdym pudełku z lekiem wskazano następujące przeciwwskazania:

Lek nie jest przepisywany kobietom w pozycji, a także matkom, które karmią swoje dzieci piersią.
Ze szczególną ostrożnością leki są przepisywane pacjentom, u których zdiagnozowano patologie nerek lub wątroby..
Lek nie jest przepisywany osobom, które mają indywidualną nietolerancję jego składników. Jeśli zostanie to wykryte podczas terapii, lekarz musi przepisać inny lek.
W ciężkich patologiach wątroby stosowanie „loratadyny” jest zabronione.
Jeśli dziecko wymaga leczenia, wówczas wybiera się dla niego formę syropu, a pediatra określa dawkę.
W przypadku gdy pacjent jest leczony tabletkami „Ketokonazolu” lub „Erytromycyny”, „Loratadin” jest przepisywany w małej dawce.
Jako przeciwwskazanie producent wskazuje na brak laktazy i indywidualną nietolerancję laktozy.
Nie należy stosować tego leku w celu złagodzenia objawów alergicznych u osób, u których zdiagnozowano zespół złego wchłaniania galaktozy-glukozy. Podczas leczenia loratadyną pacjentom zaleca się zaprzestanie prowadzenia pojazdów

Powinny także tymczasowo przerwać działania wymagające największej koncentracji.

Podczas leczenia loratadyną pacjentom zaleca się zaprzestanie prowadzenia pojazdu. Powinny także tymczasowo przerwać działania wymagające największej koncentracji..

Producent ostrzega pacjentów o możliwym rozwoju działań niepożądanych związanych z indywidualną nietolerancją leku lub przekroczeniem dawki określonej przez alergologa:

Skutki uboczne narządów i układów

Błony śluzowe mogą ulec zapaleniu. Pacjenci mają kaszel bez plwociny, zatkany nos, kichanie, duszność

Mogą wystąpić nudności, wzdęcia, aw niektórych sytuacjach wymioty. Procesy defekacji są zakłócone, zmniejsza się apetyt, może wystąpić martwica wątroby, błony śluzowe w jamie ustnej wysychają

Pacjenci mogą zacząć odczuwać drętwienie lub mrowienie kończyn dolnych i górnych. Pojawia się drżenie palców, zaburzenia snu, rozwija się depresja, niepokój. Obserwuje się nadpobudliwość, zwiększa się lęk i nerwowość

Można zaobserwować rozwój zapalenia pochwy, krwotok miesiączkowy. Ludzie odczuwają dyskomfort podczas oddawania moczu. Mocz może zmienić zwykły kolor

Bicie serca lub rytm mogą być zaburzone

Ból występuje w tkance mięśniowej kręgosłupa, a skurcze występują w mięśniach łydek. Czasami rozwija się ból mięśni lub bóle stawów

Wysypki alergiczne pojawiają się na skórze. W niektórych sytuacjach może rozwinąć się stan anafilaktyczny. Łysienie występuje bardzo rzadko.

Pojawia się ból w uszach, występują dreszcze, temperatura wzrasta, ostrość widzenia chwilowo maleje

Jeśli pacjent dopuszcza przedawkowanie leku, może rozwinąć następujące objawy:

  • zwiększa się senność;
  • słabość się rozwija;
  • występuje migrena;
  • rozwija się tachykardia.

Aby wyeliminować objawy przedawkowania, pacjent musi wykonać płukanie żołądka. Następnie powinien zastosować wszelkie środki adsorbujące, na przykład kilka tabletek węgla, Polysorb itp. Jeśli pacjent zaczyna się czuć gorzej, powinien skontaktować się ze szpitalem w celu umówienia wizyty.